Magna Arbor

Kırmızının Garip Tonunu Görmek

Magna Arbor ülkesinin üzerinde sapsarı bir güneş parıldar ve sekiz renkli gökkuşağı gökten eksik olmazdı. Magna Arbor’da yaşayan insancıkılar saf mutluluğa sahipti burası öyle bir ülkeydi ki zindanları bile yoktu. Bu ülkenin halkının kanı yeşil akardı; damarlarından akan kan toprağa can verir, verimini arttırırdı. Magna Arbor’un daimi yöneticisi Hya isimli genç bir kızdı. Hya, masmavi saçları, yeşil gözleri ile okyanus ile karaların kesişim noktası gibiydi, hayvanlara karşı çok nazikti ve en sevdiğim arkadaşım diyerek bahsettiği “Leon” adında bir kaplanı vardı. Halk, yönetimde tek kusur bulmazdı.

 Huzurlu ülkede günün birinde güneş ve gökkuşağı gökten çekildi. Kara fırtına bulutları ve büyük bir gök gürültüsünün ardından insancıklar kendilerini toz toprak içinde yerde buldular. Fırtına geçtiğinde yerde öylece duran biri vardı. Görünüşü tıpkı Magna Arbor’un insancıkları gibiydi. Kalabalık alışılmadık bu durum karşısında tepki vermeye korkmuştu. Onurlu yönetici Hya öne çıktı, halkına cesaret vermek ister gibi kararlı adımlarla yerde yatana yaklaştı. Yerdeki gözlerini açtığında Hya, dehşetle geriye çekildi. Bunda; buradaki insancıkta eksik bir şeyler vardı, gözlerinde Leon’da bile olmayan bir vahşilik vardı. Hya, kimseyi endişelendirmek istemedi. Yerdeki insancığa ayağa kalkması için elini uzattı, insancık içten olmayan gülümseme ile Hya’nın elini tutup kalktı. Ayağa kalkan insancık etrafa göz gezdiriyordu, Magna Arbor’un insancıklarına üstten bir tavırla bakıyor gibiydi. Uzun bakışma ve analizlerin ardından ağzından “Hey” kelimesi döküldü. Kalabalık ve Hya’la onulmaz bir şaşkınlık ifadesiyle gerisin geri gittiler, gözleri yuvalarından fırlayacaktı. Büyükler çocuk insancıkların kafalarını sağa, sola çevirip gözlerini kapattı. İçlerinden bazıları korkuyla koşarak evine gitti. Bu tepki karşısında Garip İnsancık afalladı. Kötü bir şey söylememişti hatta hiçbir şey söylememişti. Merakla, neler olduğunu sorarmışçasına Hya’nın gözlerinin içine baktı. Hya, ağzını konuşmak için açtığında Garip, Hya’nın ağzındaki ince, uzun ve saniyede beş kez kıvrılan yılan dili görür görmez yerden aldığı taşı kuvvetle Hya’ya fırlattı, her şey saniyeler içinde olurken taş Hya’yı milisaniye ile sıyırıp geçti, mermer gibi beyaz teninde çizik izi bıraktı, çizilen yer yeşillendi. Hya cüssesinden beklenmeyecek bir atiklikle Garip’i itti. Garip önce sendeledi, sonra ayakları birbirine dolandı, az önce Hya’ya atmak için aldığı taşın olduğu taş öbeğine düştü. Elleri ve başından… Elleri ve başından kırmızı sıvılar akmaya başladı! Hya aniden halkına dönüp eve gitmelerini ve kapılarını sımsıkı kapatmalarını söyledi. Kalabalığın yarısından fazlası koşarak gitti, bazıları savunma yapmak için Hya’nın arkasına geçtiler. Bunlar olurken Garip düşmenin etkisinden kurtulmuş, saldırı pozisyonu almıştı. Giydiği pantolonun cebinden Hya ya da insancıkların daha önce hiç görmediği siyah, tuhaf bir kutu çıkardı. “Yaklaşmayın, geri çekilin.” Diye bağırdı. Koruyucu olarak kalanlardan biri ileri doğru adım atmaya yeltendiğinde Garip tuhaf aletini koruyucuya yöneltti. “Sana dur dedim, zehirli aptal yaratık!”. Koruyucu, karşısında anlamsız dilde bağıran Garip’in ne dediğini anlamadı, adımını attı. Garip tuhaf şeye bastı, ufak delikten çıkan ateş koruyucunun gözüne isabet etti. Koruyucu saniyeler içinde bir ağaç gibi yere devrildi. Gözünden oluk oluk akmakta olan yeşil kan toprağa değdiği an bir fide filizlendi, koruyucunun kanı aktıkça ağaç büyüdü, kocaman bir çınar ağacı oldu. Garip gerçek şaşkınlığı şimdi yaşıyordu, geldiği gezegende görülmemiş şeydi, gerçekleşen. Hya’nın varlığını unutup dikkatle çınar ağacına yaklaştı, ürkek tavırla ağacın gövdesine dokundu. Ağaca dokunduğu an koruyucunun kanının son damlaları intikam ile parladı, ağaçtan gelen zehirli sarmaşık hızla Garip’i ağaca doladı. Tüm bunlar olurken Hya kahır ve hayretle bakakalmıştı. Garip’in kırmızı renkli kan sıvısına enjekte olan zehir onu dakikalar içinde öldürdü. Ölürken ağzından beyaz köpükler çıkıyordu.

 Hya, Garip’in öldüğünden emin olduktan sonra halkla konuşmaya ve olayı yorumlaması için Kahin Kasde ile görüşmeye gitti. Koruyucular Hya’yı takip etti, yalnız içlerinden biri orada kaldı. Tepkisiz bir suratla ölen koruyucudan kalan kalıntıları eline alıp üfledi. Garip’in moraran ve buz kesen vücuduna dokundu. O sırada Garip’in sol ayağının yanına düşmüş, tuhaf kutuyu gördü. Hya’nın enerjisi ortamı terk ettikten sonra Garip’e dokunan koruyucunun gözleri, Garip’in gözlerindeki vahşilikle yüklendi. Aklına bir şey gelmiş gibi halk meydanına doğru koşmaya başladı.

Yılanların acı dilini

Vahşi gözler çevreledi.

Yaşananlardan sonra

Magna Arbor’un gökyüzünde

Güneş açsa da

Yeşilliği pompalayan

Kalplerindeki

Kara bulutlar dağılmadı.

Bir damla kırmızı kan

Sonu oldu

Huzurlu Magna Arbor’un.

(Kırmızının Garip Tonunu Görmek, Athena'nın kaleminden)